Üzülmüyorum! Eskisi kadar güneş gözümü almıyor.
Her aklıma gelişinde ruhumu dindiren o türkü çalmıyor.
Kap kara oldu elim, kalemim ve fırçam artık al çalmıyor.
Kendimi yüksekte bilirdim, gördüm ki gökyüzü alçalmıyor.
Anladım ki, yokluğunun varlığı can özümü sarmış.
Üzülmüyorum! Sadece zaman ve rüyalarım salmıyor,
Süzülüp mavi göklerden yere doğru
Omuzuma bir beyaz güvercin kondu
Aldım elime, usul usul okşadım
Sevdim, gençliğimi yeniden yaşadım
Devamını Oku
Omuzuma bir beyaz güvercin kondu
Aldım elime, usul usul okşadım
Sevdim, gençliğimi yeniden yaşadım




Evet yokluğun yok edilmesi
Varlığın var olasıyla mümkün
olmuştur.
Demek ki var imkanat neviindendir.
TEBRİKLER ŞAİRİM...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta