Üzülme Annem Şiiri - Mecit Aktürk

Üzme o tatlı canını
Her dert gelir, geçer ANAM.
Doğar insan ağlayarak
Ağlatarak göçer ANAM...

İki dil var, biri has'dır
Dilde kem söz küfdür, pasdır
Asıl servet edep, usdur
Bazı benden kaçar ANAM.

Yoksun diye sağ yanımda
Gâm yüklüyüm her anımda
Bir âh var ki figânımda
Yüreğime hançer ANAM.

Bitmez dünya telaşları
Dinmez gözümün yaşları
Çıkaa çıka yokuşları
Sen naçar, ben, naçar ANAM.

Ömrüm geçti hep sürgünde
Hayallerim kaldı dünde
Sensiz olan her bir günde
Benim derde düçâr ANAM.

Benim dertli öten bülbül
Sen ağlama, bâri sen gül
Güne güneş, bize de gül
Belki bir gün açar ANAM...

Taşlanırsa âciz beden
Örnek olur önden giden
Çağırmadan bizi güden
Göz karayı seçer ANAM.

Ömür elek, dert elerken
Bugün yarın biter derken
Göze ziyâ, fer beklerken
Can bedenden uçar ANAM.