El ayak çekilip şeb-i uzlete varınca vakit
Boşalır sokaklar,kesilir sesler, cihan olur rakîd
Şahlanır rüzgar,hırçınlanır, yalnızlığın hükümdarı gibi münekkîd
Haykırır, ey insanoğlu kapılma cihan-i deryaya olursun abide-i felaket.
Dalınca hâb-ı ebed-i dergahına, kalırsın akl-i vicdan ve de ilm ile başbaşa
Dolar üstüne, yağar hüzn-i müebbet, toprak misali ayaktan başa
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




emeğinizi kutluyorum tam puanla. son durak. ey insan oğlu vaktinde tedbirin al
Teşekkür ederim.
yani,
ölmeden önce ölmey7i bilenlere için; ölüm, ölümsüzlüğe bilettir..
doğru mu anlamışım sayın PAMUK
kutlarım bu güzel çalışmayı
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta