Uzaktan Uzağa Sevdin mi ?

Sen hiç uzaktan uzağa sevdin mi birini?
Her gece hayalini kurup özledin mi hiç?
Kokusu burnunda uykuya daldın mı?
Uzaktan uzağa sevdin mi hiç birini?

Sabah uyanınca yanında onu aradın mı?
Olmadığını görünce gözlerin hüzünlendi mi hiç?
İlk onun sesini duymak için deli gibi telefona sarıldın mı?
Sesini duyunca dünyalar senin oldu mu hiç?

Gün içinde defalarca arayıp “özledim” dedin mi ona?
Sevinçlerinde ona sarılmak yerine hayaline sarıldın mı?
Ya üzüldüğünde, omuzunda ağlamak isterken usulca,
Kendi kendine sarılıp ağladın mı sen? Hiç ağladın mı?

İşte böyle bir şey uzaktan uzağa sevmek denilen;
Yüreğinde büyütürsün sevdanı, aşkını damla damla.
Bir gün ansızın çıkıp gelir, umudu taşırsın yüreğinde,
Sarılacağın günün hayalini kurarsın her gece uyumadan.

Yeri gelir canın yanar, özlem büyüdükçe içinde;
An gelir umutların büyür kalbinde heyecanla.
Belirsizliğe bürününce, bütün yollar çıkmaz sokak olunca,
Yüreğine gömersin işte o çok ama çok sevdiğin insanı.

Tek kürekle sandal yüzmüyormuş öğrendim ben;
Sevgi iki taraflı, emek ve mücadele demekmiş meğer.
Birebir yaşadım ve öğrendim severken ben bunu;
Yüreğime gömdüm bütün emeklerimi, gelmeyince.

Ama yine de bir ışık vardır uzaklarda,
Bir umut, bir “belki” diye bekler kalbim sabırla.
Sevgiye dair öğrendiğim her şey bana gösterdi ki,
Eksik olanı tamamlamak bazen beklemekmiş aslında.