Uzakta Doğdum Ben Şiiri - Fevzi Emir Yılmaz

UZAKTA DOĞDUM BEN
Fevzi Emir Yılmaz

Uzakta doğdum ben,
çok uzakta…

Bu şehrin gürültüsünden uzakta;
lüzumsuz seslerin olmadığı,
sessizliğin bile insana bir şey anlattığı
bir yerde doğdum ben.

Arabaların, trenlerin, uçakların,
vapurların gürültüsü olmayan;
tenha ama ıssız olmayan bir yerde.

Bunca kalabalığın,
sebepsiz şatafatın olmadığı,
insanın kendini duymaktan korkmadığı
sakin bir yerde doğdum ben.

Sadece sofralar kalabalıktı
benim doğduğum yerde;
bir de bayram günleri,
düğünler, cenazeler…

Kalabalık insanı yormazdı,
çünkü kimse fazlalık değildi.

Ve onca kalabalığın içinde
lüzumsuz tek bir söz,
tek bir cümle yoktu.
Her kelime ya yaraya merhem,
ya sevince ortaktı.

Uzakta doğdum ben,
çok uzakta…

Türkü tadında esen rüzgârların
kar, bahar, çiçek, yağmur
ve toprak kokusu taşıdığı
bir yerde doğdum ben;
rüzgârın bile nereye ait olduğunu
bildiği bir yerde…

İlkbaharda çiçeklerin
yeryüzüne haykırdığı,
yazın kuş seslerinin
beraber ve solo konserler verdiği,
sonbaharda yere dökülen yaprakların
rüzgâr eşliğinde dans ettiği,
kışın ise evimizin
sadece bir ev değil,
gerçek bir yuva olduğunu
anladığımız bir yerde doğdum ben;
uzakta…

Yani şu an yaşadığımız
ya da yaşadığımızı sandığımız yerden
uzakta doğdum ben,
çok uzakta…

Her şey bizden uzaktaydı;
insanlar ve insanlık hariç.

Hiçbir şeyimiz yoktu belki
ama biz vardık, birbirimiz için vardık.
İnsanımız vardı,
insanlığımız vardı.
Yokluğunu çektiğimiz şey
yok denecek kadar azdı.

Belki biraz fakirlik vardı,
belki biraz yokluk…
Ama aç değildik, açıkta değildik.

İhtiyaç duyduğumuz şey
birimizde yoksa,
diğerimizde mutlaka vardı.

Biri çocuğunu
elinde boş bir tabakla
komşusuna yolladığında,
o çocuğa
“Ne, şunu al gel,” denilirdi;
ne de gittiği yerde
“Ne almaya geldin?” diye sorulurdu.

Herkes birbirinin ihtiyacını bilirdi;
bilmekten öte,
sahiplenirdi.

Bir tabak yemek değil,
insanlık dolaşırdı
kapı kapı.

İşte ben
o kadar uzakta doğdum…
İnsanın insana yük değil,
yurt olduğu bir yerde.

Uzakta doğdum ben,
çok uzakta.
Artık kilometrelerle değil,

ışık yıllarıyla ölçülen
bir uzaklıkta…