Uzaksın Bana Uzak Şiiri - Sûzi Kalp

Uzaksın bana, uzak...
Hem de öyle bir uzak ki,
Elimi uzatsam tutacak gibisin,
Ama hep bir adım ötemde kalmışsın.
Belki adını fısıldasam duyarsın,
Belki kalbimin atışında sesimi yakalarsın…
Ama yine de uzaksın..
Bazen nefesimi hissedersin belki,
Ruhun ürperir bir anda,
Ama ben hâlâ dokunamam sana.
Çünkü sen,
Yakın sandığım en uzaksın..

Uzaksın bana, uzak…
Bu uzaklık öyle anlatılmaz,
Yol değil, mesafe değil bu.
Sen içimde bile erişemediğim bir derinliktesin.
Sen başkasınınsın,
Ve bu, uzaklığın en sessiz çığlığı.
Gel desem gelemezsin,
Kal desem kalamazsın,
Gitme desem…
Biliyorum, duramazsın.

Uzaksın bana uzak..
Yüreğime en yakın hayal,
Ama gerçeğe en uzak ihtimalsin.
Ben seni içimde taşıyorum,
Sen ise bir başkasının hayatında yaşıyorsun.
Ve ben…
Sana her gün yeniden uzak kalıyorum.

Uzaksın bana uzak…
Her gece hayalinle uyuyorum,
Sesin yankılanıyor sessizliğimin içinde,
Ama sabah uyanınca fark ediyorum,
Bir rüyadan uyanınca boş kalan yastık gibi,
Sen yine orada yoksun.
Belki bir şehir, belki bir ömür uzağımda…

Uzaksın bana uzak...
Ama bu yalnız mesafe değil,
Senin kalbin de belki bana uzak
Ben seni “iyi ki” diye sevmişken,
Sen beni “keşke” bile olmadan geçmişsin belki.

Uzaksın bana uzak…
Seni sevmek içimde bir yangın,
Ama ateşine yaklaşamam bile.
Çünkü ne zaman seni ansam,
Sen bir adım daha uzaksın bende...

Uzaksın bana uzak…
Ve ben bu uzaklıkta
Sana en çok benzeyen dualara tutunuyorum.
Adını anmadan, sana çıkan kelimeler seçiyorum içimden,
Ama sen duymuyorsun.
Çünkü sen… çoktan başka bir sessizliğe sığınmışsın.

Uzaksın bana uzak...
Öyle bir uzak ki bu,
Ne zaman içimi döksem, sana değil, boşluğa çarpıyor kelimelerim.
Ne zaman seni düşünsem,
Bir yabancı gibi davranıyor dünya bana.

Uzaksın bana uzak…
Bir fotoğrafta gülümseyen ama bana bakmayan sen gibi.
Varlığınla yanımda, kalbinle benden uzakta gibi..

Uzaksın bana uzak…
Ve belki de hep öyle kalacaksın.
Ben içimden sana bin kez gelirken,
Sen bir kez bile dönüp bakmayacaksın.
Kendimi mi kandırıyorum acaba,
Senin yolun mu başka,
Benim kalbim de sana dair ne varsa
Gerekirse sessizce gömmeyi de öğrenir yavaşça...

Uzaksın bana uzak…
Ama bil ki, bu kalp
Sana en çok uzakken sevdi seni.
Yakın olsan belki bu kadar büyümezdi hislerim,
Belki de imkânsızlıkta güzelleştin içimde.
Ve şimdi,
Yine uzaksın…

Uzaksın bana, uzak…
Gündüzler benimken, geceler senin,
Ben aydınlıkta seni düşünürken, sen karanlıkta susuyorsun derin.
Göz göze gelmeyen iki zaman gibiyiz,
Aynı gökyüzünde, ayrı çizgilerde iziz.

Uzaksın bana uzak...
Güneş batarken çıkar ya ay,
Biri gider, biri gelir ama hiç kavuşamaz ya,
Biz de öyleyiz işte…
Ben biterken başlıyorsun,
Sen başlarken ben çoktan yok oluyorum sana.
Alıştık belki bu yarım kalmışlığa,
Sen uzağı sevdin, ben susmayı.
Ben ellerimi uzattım hep sana,
Sen bakmadın bile dokunan soluna.

Uzaksın bana, uzak...
Ama hâlâ içimde bir yerdesin,
Belki bir sitem,
Belki de hiç söylenmemiş bir “keşke”sin.
Ve ne zaman gece düşse üzerime,
Sen doğuyorsun içime..
Ay gibi, ama yine de
Uzak bana… çok uzak...

Uzaksın bana, uzak…
Ama bazı uzaklar hep içeridedir,
Sen de öylesin;
Dokunamam ama silemem de yüreğimden.
Ben sustukça adını fısıldar rüzgâr,
Gecelerden geçerken seni getirir hep bana.
Ve bil ki,
Bir gün yollar biter, sözler susar,
Ama kalpte kalanlar hep yaşar.
Sen orada, ben burada…
İki ayrı hayatta,
Ama aynı iç çekişte saklı
Bir yarım kalmış uzağız biz...