Uzaklığın Donan Sesi Şiiri - Ahmet Hani

uzaklığın bulutları
sessizce ağlıyor.
Yalnızlık,
toprağın çatlamış bağrında
yavaş yavaş kök salıyor,
anıların kurumuş damarlarına
derin derin işliyor.

Hangi ufukta
güneşin son kızıllığını
hâlâ seyrediyorsun?
O yara gibi kızıl
dağların omzuna çöküyor
ve sen bakıyorsun.

Gözlerin,
kanadı kırık iki yaralı kuş;
soğuk demirlere dolanmış,
her akşam titrek bir gölgeyi
boş sokağa sürüklüyorlar.

Bağırıyorlar…
ama sesleri camda donuyor.

Ben ayaktayım,
elim buz tutmuş camda;
parmaklarım yıllardır
senin nefesinin
buhar izini arıyor.

Bazen yağmur yağıyor,
bulutlar biraz yaklaşıyor
ama mesafe
hep aynı yerde duruyor:
iki kalp atışı arasında,
iki kayıp bakış arasında,
“sen” ile “ben” arasında…
ki artık
gölgelerimiz bile
birbirini tanımıyor.