-uzaklar- Şiiri - Nuray Meriç

Sen uzaklardayken canözüm
mavi suların yalnız hüznünü
taşıdı martı kanatlarında,
ölü yaşamların
öksüz kalmış umutları
kırbaçlandı
her kanat çırpışlarında

Sen uzaklardayken
kaç mezar sessizliğinde
çığlıklarım yankılandı
yedi tepeli şehrin mahyalı minarelerinde,
ve kaç kadeh kalktı
arka sokak meyhanelerinde
kaç asır geçti suskun yansımalarda

Sen uzaklardayken sevgili
dikeni alınmış
kan kırmızı güller
gizledi rayihasında
aldığı rengi
gizledi gece Masumiyetleri
seni

Sen uzaklardayken
bencil bir çoğalıştı yaşam
bilerek yenilgisiydi
yelkovanın akrebe
zamanın sarkacında sallanan
seyrüseferdi aşk
uzaktan bakılan

Sonra;
Sonrası sen,

masalsı düşlerin
atlas yorganına sığınan
ve dokunsam kırılacakmışcasına
saflıkla gözlerime bakan çocuk
hala mavilerin var olduğunu fısıldadı
sızabildiği çatlaklarından yüreğime

Ve martı
Silkeledi kanatlarından
Gümüşü maviye

Nuray Meriç