Uzaklar Şiiri - Oğuzhan Topkaya

UZAKLAR

Yağmur yağacak, hava kirli beyaz.
Sonbahar gelmiş; aylardan ekim, kasım.
Söğüdün son yaprakları da kopup uçuyor,
Güvercinler topluca konuyor kuru toprağa.
Dağların otları bozarmış, çırılçıplak.
Yine kapıda kış; kar, buz, bir de tipi.
Ah, o uzaklar... çok uzaklar.
Gitmek için yalnız bir sırt çantası.
Başlıyor yağmur, sonra artıyor.
Pencereden dışarısı...
Bu bir can sıkıntısı.
Yağmur kesmiş ve güneş batıyor,
Bir tek kızıllığı kalıyor.
Rüzgâr tüm hoyratlığıyla esiyor.
Uzaklarda ışıklar yanmaya
Saçlarım dalgalanmaya başlıyor.
Göletleşmiş suda silüetim,
O da dalgalanıyor.
Ve mezarlık... Hepsi sessiz.
Ah, o uzaklar, çok uzaklar.
Gitmek için yalnız bir sırt çantası.
Nerede arkadaşların, nerede o sevgili?
Hepsi gittiler o uzaklara birer birer,
Tıpkı o söğüdün son yaprakları gibi.
Peki sen ne bekliyorsun?
Ah, o uzaklar, çok uzaklar.
Gitmek için yalnız bir sırt çantası.