Yine yokluğunun ağır adımları kulaklarımda
Sağır edecek beni bu derin sessizlik
Bin yıllık bu şehrin daracık sokaklarında
Adı yalnızlık bile değil,düpedüz kimsesizlik
Kanadıkça kanıyor sahipsiz yara
Esmeyince rüzgar gittiğin yerlerden
Bazen kokunu soruyorum kuşlara
Bir haber yok mu diye,gidenlerden
Seni görüyorum ufukta,
Ben yokmuşum gibi geliyorsun.
Bir yaz sabahı gök boşalıyor maviliklerden
Gelip de duruyorsun yanı başımda
Su olup gidiyorsun ve,
Islanıyor bakışlarım.
Kayıt Tarihi : 12.6.2014 03:29:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!