Gecenin karanlığından sabahın şafağı,
Sabahın şafagından, güneş yükseliyor.
Ağaçların uzun gölgeleri kısalıyor.
Şafakla güneşe doğru uzanıyor canlılar,
Gölgeler kısaldıkça ağaçlar arasında.
Gölgeler sık ormanlara kaçtı.
Ölümüm senden olur
bilinsin
ne uçsuz bir kan akışı
ne buğusu kadehte rakının,
ela ve sonsuz bir teneşir uykusu
gözlerinin ağlamaklı bebeğine...
Devamını Oku
bilinsin
ne uçsuz bir kan akışı
ne buğusu kadehte rakının,
ela ve sonsuz bir teneşir uykusu
gözlerinin ağlamaklı bebeğine...




Günese uzanan eller olmazsa... çogalmazsa orman gibi, gölgeleri birbirine karisarak;... karanliklar nasil ulasacak safaga....sevgili dostum... tebrikler....
kainat..dereninde sesi ormanda çıkıyordu demek..yalnız tek başına susmak zorunda..anlaması zor şiiri, biraz daha ip ucu verilebilirdi..kutlarım..
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta