Uyan halkım uyan uyan Şiiri - Kemal Tekir

Uyan halkım ,uyan!uyan!

Uyan ey halkım, bak neler oluyor,
Cüzdanlar boş, saraylar ışıl ışıl parlıyor.
Emekli uyanır, gözleri dalgın,
Maaşı bir tık, faturası on tık, gönül kırgın.
Uyan halkım! Uyan! Uyan!

İşçi sabahın köründe kalkar,
Terini satar, ekmeğini böler, halkı yakar.
Patron tatilde, yatırım peşinde,
Alın teri sokakta, kim bilir nerede?
Uyan halkım! Uyan! Uyan!

Genç diploma sırtında dolaşır,
Hayal ihracatıyla yurt dışına savrulur.
İş yok, aş yok, ekran parlak,
Gelecek kiralık, devlet uyutur, moral dar.
Uyan halkım! Uyan! Uyan!

Pazarda domates artisttir,
Patlıcan kraldır, biber zam şarkısı söyler.
Fiyatlar gökyüzüne tırmanır,
Halk hesap yapar, cebinde sessiz ağıt çalar.
Uyan halkım! Uyan! Uyan!

Vergi adaletliymiş derler,
Ama yukarı bakınca dolar yağar.
Aşağı bakınca emekçiye kuru ekmek düşer,
Pastanın büyük dilimi şımarıklara,
Kırıntı kalır halkın tabağına, düşer düşer.
Uyan halkım! Uyan! Uyan!

Cüzdan konuşur kendi dilinde:
“Ben açım ama moralim kapalı.”
İşçi söyler: “Terim bedava,
Ama vergi kabarık, devlet sevinçli.”
Uyan halkım! Uyan! Uyan!

Genç haykırır: “Hayalim yolda,
Ama sistem durur, yolumu keser, dudağımda keder.”
Ama halk uyanırsa bir gün,
Terazi şaşmaz, adalet tartar, yükler iner, umut yükselir.
Uyan halkım! Uyan! Uyan!

Pastanın büyük dilimi hak sahibine döner,
Emek, alın teri, umut birleşir.
Zenginlik ve güç ölçülür,
Vicdan da tartılır, hesap görülür.
Uyan halkım! Uyan! Uyan!

Her fiş, her fatura, her zam bir çağrıdır!
Hakkını arayana, adaletin terazisi vardır,
Ve artık masal değil, gerçek destandır!
Uyan halkım! Uyan! Uyan!