Ben Uyurken Şiiri - Mehmet Baki Öztokmak

Huzur ağacından bir dal kopardım
Bitmeyen mevsimin esintisinden
Bedenim yerinde, ruhum gezide
Yarı ölü gibi halime şaştım
Tüm şartlarda madde madde anlaştım
Ben uyurken tüm evreni dolaştım...

Zamanın kir-pasına parantez açtım
Muhibbî’nin baharında dolaştım
Ne zengin zengindi, ne fakir fakir
Havanın değdiği her şey bahtiyar
Mecnun’un gezdiği toprağa bastım
Ben uyurken tüm evreni dolaştım...

Herkeste kalender bir meşrep sezdim
Yoktu kimsesizlik, görmedim yalnız
Elma dalında hür, kuş yuvasında
Çocuklar uçuşur gönüllerince
Herkes sanki birbirinin derdinde
Zümrüdü Anka’nın kanadındaydım
Ben uyurken tüm evreni dolaştım...

Gül mehtabı gibi sonsuza revan
Günlerin hükmü yok, geçmiyor zaman
Ne fark eder, şubat ya da haziran
Gözüm açılmasın, sürsün bu devran.
Ebruli mutluluk kokusu aldım,
Ben uyurken tüm evreni dolaştım...

Bir toz bulutunda bir zerrecikte
Fuzuli’nin en hasretlik deminde
Arzın son gölgesi, arş menzilinde
Gönlümü alemin seyrine saldım
Ben uyurken tüm evreni dolaştım...