Ve bir sabah,
İlk kez nazlanmadan uyandım.
O, körolası saat çalmadan hem de..! !
Ne gözlerimde mahmurluk,
Ne de yorgunluk yüreğimde;
İnsan,
Olağanüstü şeylere şaşarmış.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Daha önce de sizi zaman zaman ''Garip''lere benzettiğim olmuştu.Bu şiirde de sanki oradan izler var...Gülümseten ve hınzırlık kokan..Yüreğinize sağlık..Saygılarımla..
bu şiiriniz o kadar da yukarılarda değil .ama ortalama bir şiir okuyucusunun beğeneceği düzeyde.
daha iyilerini okudum sizden.
Ne güzel olmuş :)) Bazen insan hayata meydan okur ya! Sonra bir bakar ..yanlış zamanlamaymış :))
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta