Uygarlık çantası Şiiri - Kemal Tekir

Uygarlık Çantası

Onlar ellerinde silah taşımadı,
Bir çanta vardı avuçlarında
Ne altın doluydu
Ne kan…

İçinde akıl vardı,
Soruyu kutsal sayan.
İçinde inanç vardı,
Aklı susturmayan.
Bir gözü göğe,
Bir gözü insana bakan

ilim vardı içinde;
Bildiğini putlaştırmayan.
Bilim vardı,
Evreni çözerken
İnsanı unutmayan.

Gönül vardı,
Merhameti zayıflık sanmayan,
Sevmeden bilmenin
Eksik olduğunu bilen.

Sanat vardı,
Taşa ruh üfleyen,
Söze anlam giydiren,
Sessizliği bile konuşturan.

Ve medeniyet vardı,
Yol yapan ama
İnsanı ezmeyen.
Şehir kuran ama
Vicdanı yıkmayan.

O çanta
Bir yerden bir yere taşınmadı aslında,
Bir çağdan
Başka bir bilince yürüdü.

Çünkü uygarlık
Bina değil,bilgidir.
Güç değil,dengedır.
İnançla aklın
Kavga etmediği,
Bilimin gönülle
El sıkıştığı yerdir.

Ve bugün…
O çanta hâlâ açık.
Soruyor bize:
“Ne koydun içine?
Neyi eksilttin?
Neyi kirlettin?”

Cevap biziz.
Taşıyan da biziz,
Yırtan da.
Ya insan kalacak bu çanta,
Ya da boş bir kabuk
Tarihin vitrininde.

O çanta
Sadece elde taşınmadı,
Yıldızlardan süzülen
Bir hatıraydı.
İçinde insan vardı
Ama yalnız insan yoktu;
Toprak, su, ateş, hava
Ve zamanın nabzı vardı.

Akıl,
Evreni çözerken
Kendini Tanrı sanmasın diye konmuştu içine.
İnanç,
İnsanı küçültmesin diye
Kozmosla hizalanmıştı.

Bilim,
Maddeyi okurken
Manayı unutmaması için.
Gönül,

Her titreşimin
Bir cana dokunduğunu bilsin diye.
Sanat,

Evrenin sessiz müziğini
İnsana tercüme etmek için.
Medeniyet,yükselirken
Köklerini koparmasın diye.

Çünkü kozmik bilinç şunu fısıldar:
Evren fethedilecek bir yer değil,
Emanet edilen bir bütündür.

İnsan merkez değil,
Denge noktasıdır.
Ve o çanta şimdi
Hepimizin elinde…
Ya içindekini çoğaltacağız,
Ya da evrene karşı
Cahil bir gürültü olarak kalacağız.
Seçim basit,
Sorumluluk sonsuzdur.

Kemal Tekir
Halkın,hak kın sesi