Mehmet Belen Antoloji.com

Ayşem,

Eğer bu yazdıklarımı okuyorsan bil ki seni hâlâ ilk günkü gibi, belki de her geçen gün biraz daha fazla özlüyorum. Burada günler geçiyor, insanlar değişiyor, hayat devam ediyor ama benim içimde değişmeyen tek şey sensin. Bazen günün ortasında bir anda aklıma geliyorsun, dalıp gidiyorum. Bazen gece herkes uyurken seni düşünüyorum ve içimden “Acaba Ayşe şu an ne yapıyor, beni düşünüyor mu?” diye geçiriyorum.

Sana olan özlemimi anlatmaya kelimeler yetmiyor. Çünkü ben burada sadece sevdiğim kadını değil, hayatımda kurduğum geleceği de bekliyorum. Seninle kurduğumuz o güzel hayali, birlikte geçireceğimiz günleri, sana anlatacağım onca şeyi düşünüyorum. İçimde sana anlatmak için biriktirdiğim o kadar çok şey var ki… Sanki bütün kelimelerimi sana saklıyorum.

Ama bir şey var Ayşem… Son zamanlarda aramızda bir şeylerin değiştiğini hissediyorum. Bir anda benden uzaklaştın, soğudun. Ne oldu, ne değişti bilmiyorum. Belki seni kıran bir şey oldu, belki içine attığın bir şey var, belki de kalbin yoruldu. Bilmiyorum. Ve inan, bilmemek bazen özlemekten bile daha çok canımı yakıyor.
..