Berr Keff Adlı Antoloji.com Üyesinin Hakkında ...

EN'lerin peşinden koşarken, BEN' leri kaçırıyoruz...
Ömrümüzün son birkaç yılını rahat, huzurlu ve telaşsız geçirmek uğruna bir ömür çalışıp çabalıyoruz. Gençliğimizi yarınlara yatırıyor, bugünün sevincini yarının konforuna değişiyoruz. Daha iyi bir ev, daha güzel bir hayat, daha çok imkân, biraz daha güvence derken ömrün en diri zamanlarını hep bir şeylere yetişmeye çalışarak tüketiyoruz.
Sonra bir gün, yıllardır beklediğimiz o vakit geliyor. Artık acelemiz yok, belki paramız, zamanımız da var. Fakat dizlerimizde eski kuvvet, gözlerimizde eski ışık, yüreğimizde eski heyecan yok. Bir zamanlar hayalini kurduğumuz yolları yürümeye mecalimiz, görmek istediğimiz yerleri görmeye hevesimiz, sevdiklerimizle geçireceğimiz güzel günleri çoğaltmaya fırsatımız kalmamış oluyor. Hayatın kapısı hâlâ açık belki ama biz o kapıdan geçecek mevsimi çoktan geride bırakmış oluyoruz.
Oysa Epikuros'un da işaret ettiği gibi, mutluluk büyük zenginliklerde değil, insanın ihtiyaçlarını ve arzularını tanımasında saklıdır. Belki de bütün mesele, neye sahip olduğumuzdan çok, sahip olduklarımızla nasıl yaşadığımızdır.
En güzel evin, en yüksek makamın, en dolu hesabın, en kusursuz hayatın peşinde koşarken kendi hayatımızın en kıymetli parçasını, yani kendimizi kaçırıyoruz. En'lerin peşinde öyle bir koşuyoruz ki; bir çocuğun kahkahasını, dostla içilen bir kahvenin hatırını, yağmur sonrası toprağın kokusunu, sevdiğimiz birinin sesini, penceremize konan bir kuşun telaşını fark etmiyoruz. Oysa hayat dediğimiz şey, çoğu zaman büyük başarıların değil, farkına varılmadan geçip giden küçük güzelliklerin toplamı.
Seneca, hayatın kısa olmadığını, onu çoğu zaman bizim boşa harcadığımızı söyler. Ne kadar da haklı… Belki de zamanın azlığından değil, onu yanlış yerlere harcamaktan yoksullaşıyoruz. Sürekli bir sonraki durağa yetişmeye çalışırken bulunduğumuz istasyonun güzelliğini göremiyoruz. Henüz yaşanmamış yarınlar için bugünün elimizden kayıp gitmesine izin veriyoruz.
Oysa her şey vaktinde güzel. Bahar, dalında açan çiçekte; çocukluk, çocuğun avuçlarında; gençlik, yollara düşebilen ayaklarda; aşk, kalbin hâlâ heyecanla çarpabildiği zamanlarda güzel. Bir denizi görmek, bir ağacın gölgesinde soluklanmak, sevdiğine uzun uzun bakmak, bir dostun kapısını çalmak… Bunların hiçbirini hayatın sonrasına havale etmemek gerek.
Çünkü zaman, biriktirdiğimiz paralar gibi çoğalmıyor. Geçen gün geri gelmiyor. Ve hiçbir gelecek, bugünün yerini bütünüyle dolduramıyor.
Belki de insanın kendine sorması gereken en önemli soru şu: Bir gün rahat yaşamak için bugünkü hayatımdan ne kadar vazgeçiyorum?
Hayatın sonuna geldiğimizde kaç evimiz, kaç arabamız, kaç başarımız olduğundan çok; kaç kez içtenlikle güldüğümüzü, kaç insanın hayatına dokunduğumuzu, kaç gün kendimiz olabildiğimizi hatırlayacağız.
Ben artık hayatı biriktirmekten çok yaşamaktan yanayım. Biraz eksik kalsın biriktirdiklerimiz, biraz yarım olsun kusursuzluk arayışımız. Ama bir sabahı kaçırmayalım, bir baharı ertelemeyelim, bir sevgiyi içimizde bekletmeyelim.
Çünkü ömür, yaşamak için bize verilmiş bir armağanken onu yalnızca yaşlanınca rahat etmek için harcamak, belki de kendimize yaptığımız en büyük haksızlık.
Hayatın en güzel zamanı, her şeyin tamam olduğu zaman değil; hâlâ yaşayabildiğimiz, sevebildiğimiz, hissedebildiğimiz zamandır. Ve o zaman, sandığımızdan çok daha kıymetlidir.

Sevgili Dediğin…
Kaşı keman, gözü mahur,
gönlü delidolu…
Bakışı fettan, yakıcı;
endamı, zarafet efsanesine alazlanmış bir güneş tebessümü…
Masum bir duruş,
mahzun bir siluet,
hükmü sevgi çıngısı,
yüreği aşk çığlığı…
Hani sevgili deyince,
insan kendisi kadar güzelmiş ya;
işte öyle bir şeysin sen.
Daha başka ne diyeyim ki şimdilerde…
Aşkın çırpındığı kanatlarda
yerle göğü birbirine değdirip
iki ayrı gönülde bir olmayı öğrenmekmiş sevmek.
Ne var ki kalp dediğin
bazen yaralarından konuşur;
dağlanmış bir hatıranın enkazında
kırgın, buruk, ağrılı, sızılı kalır insan.
Gözlerini kapattığında gelensin,
uyandığında uzaklaşan…
Bir rüya kadar yakın,
yokluğunda hiçbir yere sığmayacak kadar gerçek.
Sen yoksan gidemezsin içimden,
bilemezsin,
bulamazsın kendini
hangi yolun neresinde kaybettiğini…
Gecenin ay ışığını koynunda sabahladığı,
ıssızlığın insana kol kanat gerdiği
uzak göçlere çekilir gibi
çekilirim bazen kendi içime.
Aşka…
Sevgiliye…
Sevginin doğduğu, duyulduğu
ve ancak iki yürekte doyuma ulaştığı o yere…
Sen, kalbimin en eski şifresi,
çözülmeye değil,
ömür boyu içimde taşınmaya yazılmış
bir kördüğümsün.
Ve bazı sevdalar vardır;
çözülmez,
çünkü insan bazen
en güzel düğümüne
kendi gönlüyle bağlanır.