Bir ülke....'Bir ülke' diyor Tagore 'alışkanlıklarının çölünde kuruyup gitmeyen,emek kemale uzatıyor kollarını...'Sonra bu şair ruhlu adam 'Ne olurdu Tanrım benim ülkemde böyle bir ülke olsa'diye bitiriyor temenni dolu şiirini...
Sanırım hepimizin içinden geçen arzu ettiği yaşama şeklini Tagore dillendiriyor...Hep daha aydınlık, daha ışık saçan,daha demokratik,daha huzur dolu ülkeler kuruyoruz düşümüzde.Bazen bir dondurucu soğukta ayazda kalıyor ülkemiz.ihtillaller oluyor gönül evimizde ve yağmalanıyor hayallerimiz.İşte bunun için hergün düşüncelerimiz kanıyor ama bir umudumuz var ya...İşte umut...Umut tacircisi olmak herşeye rağmen.Bir ayrık otu gibi bittiği yerden tekrar çıkıyor..Ve Tagore gibi başlıyoruz tekrar kelmelerimizi yeniden yazmaya...Ne olurdu...diye başlayan uzun cümleler sarfetmenin bazılarına ne kadar anlamsız ve komik geldiğini bilsek de biz istediğimize inanıyoruz ve inanıyoruz ki birgün temenniler gerçekleşecek...Bir sabah, yağmur yağdığında koşup pencereye bembeyaz bir sayfa sunacaklar önümüze...tarihi biz belirleyeceğiz...Geride bıraktığımız acı hatıralara ne mi olacak? Tarihin tozlu sayfalarında utanç tablosu olarak sergilenecek insanoğluna...Acılarla yüreklere gergef dokuyanlar ise ne yazık ki güneşi görmeden solacak menekşeleri...Şimdi gülün çocuklar o tertemiz saf bakışlarınızla...mavilikleri masal dünyamıza sokmanın zamanı değilse bile daha, pek yakında...O yakınlık sabır gerektirecek uzakta bir yakınlık...Birgün herkes eşit olacak bu memlekette...Ve ben alıp cezayir menekşelerini koynuma zalimliğe nispet edercesine güleceğim yarınlara...Birgün herkes inandığı gibi yaşayacak bu topraklarda,birgün işte birgün..
..
