Uyandırın Anamı Şiiri - Baki Ortak

Bayram sabahları bir kor oldu bağrımda
Sessizce büyüyor bir hasret çağrımda
Sensiz kalan ömrüm hep sızlıyor ağrımda
Bayram sabahında uyandırın anamı

Pencerem önünde kaldı yolların izi
Yüreğime işledi hasretin sızısı
Gözlerimde saklıdır yokluğun acısı
Bayram sabahında uyandırın anamı

Çocukluk günlerim kaldı solan dallarda
Bir sıcak sesin var hâlâ eski yıllarda
Sensizlik kar oldu şimdi gönül darlarda
Bayram sabahında uyandırın anamı

Bayramlık sevinçler kaldı uzak diyarda
Dudaklar susarken hüzün büyür baharda
Gözlerim yol bekler sessiz kalan ahlarda
Bayram sabahında uyandırın anamı

Dönsün eski günler açılsın gönül bağı
Dinsin artık içimde hasretimin otağı
Kul Ortak ağlıyor yandı gönül ocağı
Bayram sabahında uyandırın anamı

Nakarat

Yastığım ıslanır gece iner karanlık
Yüreğim içinde büyür sessiz yalnızlık
Anasız bayramlar bırakıyor kırgınlık
Bu Bayram sabahı uyandırın anamı

Anam…
Bayram sabahı sofraya konan her ekmekte kokun var,
Kalabalık içinde bile içimi saran derin bir yalnızlık var.

Anam…
Her kapı sesi seni getirir gibi oluyor ama hiçbiri sen değil,

Anam...
Bayram geçiyor, ben içimde büyüyen özlemle kalıyorum.

Anam...
Her Bayram sabahı sofralar kuruluyor
Ama. içimde bir boşluk oturuyor,
Her gelen ses senin sesine benziyor anam
Ama. hiç bir ses senin sesin gibi ısıtmıyor içimi

Anam...
Kalabalık büyüyor, gönlüm daha da küçülüyor,
Çünkü eksik olan şey insan değil, bir anne sevgisi.

Pencereden bakan gözlerim hep aynı cümlede takılı kalıyor,

Anam...
“Gelsen keşke…”
Ama bayram geçiyor,
Ve ben hep biraz daha eksiliyorum içimde…
Güzel anam...

KUL ORTAK