Uyandım Şiiri - Basri Erdoğan

Uyandım… gecenin susturduğu bütün sesler sabahın eşiğinde adını fısıldıyordu.

Bir sen vardın içimde, sanki yıllardır kapalı duran eski bir mabedin kandili gibi; sessiz, ama bütün karanlığı yenecek kadar derin.

Gözlerini düşünmedim sadece, onlarda kaybolan yolumu da aradım. Bir bakışının gölgesine sığındı içimde üşüyen bütün mevsimler.

Sabahın ilk ışığı vururken perdeye, sandım ki sen dokundun tenime. Rüzgâr bile senden haberliydi; saçlarımda dolaşıp adını bırakıyordu usulca.

Ben seni bir insandan öte sevdim, bir dua gibi, dile gelmeyen bir sır gibi, kalbin en kuytu yerinde saklanan bir secde gibi.

Şimdi bu sabah, güneş doğsa da eksik içimde bir şey: Sen yoksan, aydınlık bile biraz gece.