Öyle zamanlar oldu ki hayal kurudu.
Gelmesin diye güz, yaz yapraklara tutundu.
Yağmur yağdı, ağustostu yaz günü.
Bir sevincim vardı da oldu yem yeşil.
Düşmesin diyeydi, tükenmesin onca caba.
Seyrekte olsa, tutunmuş umut yapraklara.
Varmaz artık ayaklarım, izsiz bir adım ileri.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta