Umut küçük bir kutuda yaşama açılırken pazarda
Kanatlarıma yüklenen güzelliği uçurur gözlerin
Kimsesizler mezarlığında yükselen servi ağacında
Damlar çatar kaşını, Tüner bizim üveyik kuşlar.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta