Utanmak Şiiri - Yasin Aydinç

Utanmak,
Sıkılmadan, içtenlikle utanmak...
Şimdilerde unuttu elhâmsız medeniyet.
Oysaki bu değil miydi münhasırlığa ulaşmak?
Kaybetti insanlar, kalmadı iyi niyet.

Hadi gelin, hadi!
Kim hangi ucundan?
Çekiştirse ne ortadan çatlar ne de yırtılır artık;
Avuçlarında kalır çürümekte olan sosyal varlık.

Konuşsan var her şeye çözüm,
Artık düşünmeye ne hacet?
Sor, akıtsın sana her şeyi yapay, anlık.
Nerede insan, felsefe, o demagoji dedikleri bile?
İhtiyaç oldu artık...

Şu hayatta tek bozulmadan duran,
Her gün dönen devran ayakta,
Anlarsın sokakta,
O caddenin ortasında duran ağaçta.

Binlerce yıldır öyleydi duruşu;
Nereden esse rüzgâr serpildi,
Şimşek vursa yandı, tutuştu.
Ama yıkılmadı...
Utandı kendini değiştirmekten.
Değişmedi, karşı gelmedi.
Belki de devrimin kendisi bu idi.

Utanmakti ilk kelâm, şu mısraların sebebi...
Olmaz, ben artık kaybettim tüm ümidimi.
Hadi varsın insan utanmadan, yıkılmadan
Tüketsin tüm benliğini.