09.05.1985 / istanbul
Ben her zaman ki gibi inzivadayım görmem gerekenleri görüyorum kendime de hiç acımıyorum
Sayende derde bilenmiş sır küpüyüm
neresinden bakarsam bakayım kaldıramadigim onca yükün altında gözlerimin içine bakıp çekip gideni ne yapsam unutamıyorum...
gecenin issız saatlerinde kaç idam döktüm satırlara bilemezsin,
Dünyanın bu denli çıkmaz bir sokagi olduğunu da bilmiyordum bunu da öğrendim...
Ey istanbul sen kaç gömlek eskittin kirli aşkların sahipsiz yatağında....?
Dur
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Duygu yüklü şiirinizi
beğeni ile okudum
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta