Utanç deryası Şiiri - Bekir Şahin 2

Stadyumlar dolusu utançlarımın önünde
Diz kırıyor
Boyun eğiyor
Bel büküyor
Diyeti ve bedeliyle beraber
Gözyaşlarıyla ve bin pişmanlıkla özür diliyorum…
Affım çok zor,
Biliyorum…

Benimseyiş, kabullenişle
Yorgunlukla
Biraz hasta
Biraz kızgın
Biraz sitemkâr
Biraz aşk ve özlem dolu
Yüzümü kaçırdığım
Ve hep sakladığım hakikatler
Soğuk bir rüzgar gibi çarptı yüzüme
Bu utanç bana yeter !

“Yine…
…mırın kırın ediyorsun…
Boşversene sen…
…Öğrendim, ellerimden kayıp gidiyorsun…”

“Doyamadım…
Bilemedim
Seni derin derin içime çekemedim….”

Her ayrılık, bir nevi cinayettir aslında
Kaçışın kendine
Ertelediğin, kendindir…
Bir gün
Hiç istemediğin halde yayından çıkar da ok,
Bi bakmışsın
Kederin, kaderindir !

Artık göğe mi bakmasam
Yer yarılsa da içine girip yeryüzüne mi çıkmasam
Bilemiyorum
Hangi utanç deryalarına dalsam
Dalsam da boğulsam…