Üşüyorum Dedim
Çok üşüyorum sanırdım, meğerse
Ruhumun en derin köşesindeki özlemmiş.
Ne güneşin sıcaklığı yetti bu buzu çözmeye,
Ne zaman unutturdu beklediğim o nefesi.
Hangi ateşi yaksam kâr etmez,
Yokluğundaki buzdan duvarı eritmeye.
Şehir uyudu, sokaklar sustu, bir tek
Ben kaldım ayazda seni düşünerek.
Dudaklarımda kilit, kalbimde bin hece;
"Seviyorum" diyemedim, "üşüyorum" dedim her gece.
Sırtımdaki titreme değil, isminin yankısıdır;
Bu soğuk, sensizliğin bana en büyük şakasıdır.
Hadi gel, tek bir bakışın yetsin bu kışı bitirmeye;
Çünkü ben artık yoruldum, sevdamı ayazla örtmeye...
15 12 2025
Kayıt Tarihi : 2.2.2026 13:22:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!