Bazıları var ki kendinden muaf,
Şu insanoğluna şaşıyorum ben.
Bazen de insanlar aşırı tuaf,
İşte bundan hattim aşıyorum ben.
Yüzümüze gülüp riyakar olan,
Dışı insan içi hep yalan, dolan,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta