üşüyor gecelerim ıssızlığın koynunda
zikre durmuş dervişçe yoğun ve sessizim
ruhum ölen saatlerin son duasında
natamam dünyam, neden mi? -sensizim
camlara düşüyor martın bir cemresi
yağmurdan mı yaştan mı bu perdeler
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Değerli genç kardeşim. Şiir güzel. Karamsarlık ve de umutsuzluk gençlere yakışmıyor.İnşaallah Umutların gece ile gündüze benzemesin.
Ben yetmişine merdiven dayamış bir insan, 'Umuda çağrı' Adlı şiirimi okumak istermiydin?
Selem ve sevgilerimle
Sağlık ve mutluluklar dilerim.
Seyfeddin Karahocagil
Bu şiir ile ilgili 11 tane yorum bulunmakta