Üşüyor Ellerim Şiiri - Mustafa Mutlu 2

Rüzgar hiddetle esmiş duvarlarıma benim
Yıkılmış binbir özenle inşa ettiğim evim
Üşüyor ellerim doluyor gözlerim yine de
Koymaktayım hala tuğlaları üst üste
Dinmiyor fırtına yere düşüyor onlar
Tutamıyorum gözyaşlarımı düşüyorlar
Yıkılıyor diktiğim küçük kuleler bile
Oysa benden de uzun duvarlar örmem
Arkasına saklanıp uyumam gerekirdi
Rüzgarı bilmeyip rüyalarda olmam
Rüzgarı yalnız sesinden tanımam
Yalnız uyumam gerekiyordu benim
Kalkmıyor yerde yatan cansız tuğlalar
Isınmıyor yara bere içindeki kirli ellerim
Örmem gereken duvarlar var benim
Dikmem gereken binalar var benim
Ne yapacağım yol göster ya rabbim

09/12/2025 00.37