Yorgun akşamları omuzladım geceler boyu
Tan yeri ağarırken silkindim
Ben ki ürpermezdim azap ayetlerinden
Bir kedinin ayak seslerinden irkildim.
Düşündüm;
Madem ki bizleri O yaratır,
Madem ki bizleri O yaşatır
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
