Unutulmuş gülüşün Şiiri - Dağlar Özügüç

Ah bu şehir…
Ne kadar kalabalıksa o kadar yetim
Sokak lambaları bile yorgun bu vakitte
Kaldırımların üstüne çökmüş kederliler
Yağmurlar toprağa indiği kadar
Yaralı yüreğimi de etkilediler
Bir zaman sonra anladım ki
Bazı kavuşmalar yalnızca hayaldirler
İsimleri dualardan hiç eksilmeyen
Acılarla dolu mezarsız ölü gibiler
İçimizde yaşamaya devam ediyor kader
Saatler geçiyor ama zaman ilerlemiyor
Perdelerin arasından süzülen solgun ışık
Eski bir hatıranın yasını tutuyor
Bir fotoğrafının kenarında unutulmuş gülüşün
Geceyi tahammül edilir hale getiriyor