Unutulmayanlar Şiiri - Şerif Mengütemür

Hak âşığı derviş Yunus Emre’yi,
Sen hep hatırlarsan ben hiç unutmam.
Tapduk dergâhına düşen cemreyi,
Sen hep hatırlarsan ben hiç unutmam.

Karacaoğlan’ı, Dadaloğlu’nu,
Pîr Sultân Abdal’ı, Koç Köroğlu’nu...
Asmışlar eleği eleyip unu;
Sen hep hatırlarsan ben hiç unutmam.

Çobanoğlu, Taşlıova, Reyhanî,
Zülâli, Müdamî, Nihanî hani?
Hamit’i, İlhamî Demir’i yani...
Sen hep hatırlarsan ben hiç unutmam.

Alyansoğlu, Abdulvahap Kocaman,
Hele Sümmânî’yle Şenlik her zaman...
Aklında bulunsun, aman ha aman!
Sen hep hatırlarsan ben hiç unutmam.

Kucaklaştır, dola eskiyi dile,
Tanıştırıp tanıt yeni nesile.
Malumat öz olsun, az olsa bile;
Sen hep hatırlarsan ben hiç unutmam.

Ağzına geleni söylerken deli,
İlâhî ilhamla konuşur velî.
Âmâ, kalp gözüyle gören Veysel’i
Sen hep hatırlarsan ben hiç unutmam.

Sazlı sazsız Edirne’den tâ Kars’a,
Bâdelisi, bâdesizi kim varsa,
Havsalanda idrakin ne kadarsa,
Sen hep hatırlarsan ben hiç unutmam.

Iskalama, gediğine koy taşı,
Kurunun yanında yakmadan yaşı.
Şerif; Ozan Arif, Neşet Ertaş’ı
Sen hep hatırlarsan ben hiç unutmam.

29 Temmuz 2026
İzmir