Unutmanın Sınırı Şiiri - Ferhat Gören 3

bir ses vardı,
şimdi yankısı bile yok.

hatırlamamak istedim,
oldu.
o boşluk
zamanla kendine yer etti.

artık kimseyi düşünmeden
bir kahve içebiliyorum,
sessizlik
birinin eksikliğini hâlâ hatırlatıyor.

insan unutunca hafiflemiyor,
sadece ağırlaşmıyor artık.

bir şeyi bıraktığında
geri dönmez sanıyorsun.
bazı duygular
geri dönmezken de kalıyor.

bazen içimde
bir yabancının adı geçiyor,
tanımıyorum.
kalbim
tepki veriyor.

belki bu unutmak değildir,
hatırlamaya gücüm kalmamıştır.

bu da bir tür huzurdur —
yavaş,
soğuk,
kesintisiz