Temsilin daha azı olmaz, herkes kendini inşa da
sorumlu, hiçbir şey hatırlamıyorum, uzak bir köşede
yüzünü dokuyan bir yüz den başka, anıların defnedildiği
yerde gergef gibi çalışıyor, kabullerin yadsındığı edilgin
dayanıklılık soğuk ve sisli, ama, sıyrılıyor giderek açıklık
gösterisinde halay başı adeta, ilerliyor toprağı ezerek,
bize zemin, sıçratan, kaldığımız yere teslim olmayan
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta