Unutma Talimatnamesi Şiiri - İsmail Kara ...

seni unutmam istendi.
önce sesinden başladım,
ama bir sesin nasıl unutulacağına dair
hiçbir kitap yoktu.

sonra adını sildim
evdeki ansiklopediden,
son gittiğimiz market fişinden,
çantamın iç cebinden çıkan rastgele nottan,
bir de dudağımın alışkanlığından.
…
bazen takvimleri karıştırıyorum bilerek,
çünkü sensiz geçen günlerin
tam olarak ne zaman başladığını bilmek istemiyorum.

aynı durağa üç sokaktan dolanarak gidiyorum artık,
çünkü köşede duran simitçinin
“bugün yalnızsınız” demesinden korkuyorum.
…
bir sabah,
seni hatırlamadan çay demledim,
ve şekeri yanlışlıkla doğru kattım.
galiba ilk defa azıcık unutmuştum,
ya da unutmuş gibi yapmayı öğrendim.

sonra çayı içtim.
sadece çaydı.
ne eksik, ne fazla.