Unutamadım Ki Şiiri - Seyrani Göl

Unutmak,
öyle kolay değil sandığın gibi.
Bir bakışında asılı kaldım,
bir gülüşünde mühürlendi kalbim.

Günler geçiyor,
ama geçmiyor sensizlik.
Her gece,
kapını çalan bir hatıra gibi
geliyorum rüyana,
sen bilmiyorsun.

Kendi kendime
kaç kere vazgeçtim senden;
nefesimde,
susuşumda,
sırtımı yasladığım her duvarda varsın.

Gidişinle eksildi dünyam,
ben tamamlanmayı
bir daha hiç beceremedim.

Bazen adını anmıyorum,
susarak çağırıyorum seni;
çünkü bazı isimler
sesle değil,
yarayla söylenir.

Saatler duruyor içimde,
takvimler senden habersiz;
zaman ilerliyor sanıyorlar,
ben aynı yerde
öksüz bir çocuk gibi bekliyorum öyle.

Ellerim boşluğa alıştı,
alışmak dediysem
kabullenmek değil;
yalnızlık öğreniliyor belki
ama yokluğun
çok zor geliyor.

Bir ihtimal diye sakladım seni,
olmayacağını bile bile;
çünkü insan bazen
kaybettiğini değil,
kaybettiğine inanmayı
erteliyor.

Adını zamandan sildim,
kaderden değil;
çünkü bazı gidişler
biter,
bazıları içerde
yaşamaya devam eder.

Ben seni
bir hatıra gibi değil,
bir eksiklik gibi taşıyorum;
ne atabiliyorum içimden
ne de tamamlayabiliyorum yeniden.

Unutamadım ki seni,
unutamadım.
nasıl unutulur ki,
sen ilkbaharımda kopan bir gülüştün.

Unutamadım ki seni,
unutamadım.
seni unutmak böyle yaşamaksa eğer,
ben sensiz
nefes alamadım ki hiç.
S.GÖL