Umutlar Yarınsız Şiiri - Hatice Sonmez

Sevmek gelince insanın aklına, yine yalnızlık geliyor.
Geceleri bir başka sessiz oluyor..,
Acılarını içine gömüp, bırakılan izlerle dertleşirsin.
Bir sen anlatırsın bir kendin dinlersin.

Ne tuhaf ki gitmek istediǧin yerleri bile,
bir tek sen seçersin.

Herşeye koşarsın da, bir sana gelen olmaz
Yalnız kalınca bir daha düşünür insan.
Asıl sevgi bu ise, aşk yasaklansın kalplerde
Şüpheli yaşamaya başlarsan, ömründen ömür alirlar,
Yaşatmazlar seni bir daha.

Duvardaki çerçeve bile boş kalınca,
Bir umudun varsa bile, umutsuz kalırsın o sevda gidişinle
Yine özlem dolu dünler, belki bir gün çıkıp gider sevdiǧine

Şarkılar çalıyor, türküler aǧlıyor
Şiirler okunuyor, selalar hiç bitmiyordu
Ben bittim ama o hala yaşıyor

Kuzgun kuşlar ile haber saldın,
Kara haber ne çabuk çaldı kapımı
Bahtsız bir insan taşlanır mı öyle…

Avazım çıkana kadar baǧırdım, aǧzımın payınıda aldım sayende..
Daǧılmış bir kalp var, yürek yorgun,
Saçlar incelmiş düşünmekten.

Söylesene sen beni hiç duydun mu karanlık gecelerde.
Alacakaranlık çökerken, bulutlar daǧıldı, duygular yine yıprandı severken.

Tırnaklarımla kazdım yarınları, yarınlar mutluluǧumuz olsun diye,
Mutluluk da gelmedi beklerken.

Sonra takvime yine bir göz gezdirdim,
Yazılan tarih bile,
‘’Kör bir kaleme baktı, tıpkı umutsuz yarınlar gibi…’’

Yazan kelebek76 ✏️🦋