Umutlar Filizlenir Şiiri - Kasım Kobakçı

Paslı demir örgüler, sarmış ufukları hep,
Kuşlar bile geçemez, yasaklı bu yollardan,
Yırtar atarız bir gün, o korku ağlarını,
Umutlar filizlenir, kuruyan şu dallardan.
*
Sınırları çizenler, utansın halimizden,
Kan sızıyor, toprağa değen her bir adımdan,
Bedenim tutsak kalsa, ruhum dağları aşar,
Kimse zincir vuramaz hayale, inadımdan.
*
Soğuk metal kesiyor, rüzgarın nefesini,
Bir çiçek açsın diye, bekliyor taş duvarlar,
Eğilip bükülmeden, yürürüz biz bu yolda,
Elbet biter karanlık, doğar aydınlık yarlar.
*
Ellerimiz birleşsin, kanatıp geçsek bile,
Zulmün ördüğü seddi, yıkarız sesimizle,
Gözyaşı değil artık, ter dökmek gerek bize,
Ulaşırız menzile, o gür nefesimizle.
*
Yarınlar berrak olsun, çocuklar gülsün diye,
Pas tutmuş bu engeli, aşmalı yüreklerle,
Gökyüzü mavidir hep, bölünmez parça parça,
Yazılacak destanlar, nasırlı bileklerle.
*
Düşünceye ket vuran, paslı teller çürüyor,
Aydınlık sabahların, müjdecisi ufukta,
Yıkılır o duvarlar, özgürlük rüzgarıyla,
Esaret barınamaz, bu sonsuz boşlukta.
*
Hangi demir durdurur, coşkun akan ırmağı,
Set çekilmez sevgiye, dağlar engel tanımaz,
Biz söktükçe, yerine yenisi konulsa da,
Cesaret ateşiyle, yananlar asla yılmaz.
*
Sonunda kalkacaktır, aradaki o perde,
Kavuşuruz, hasretle beklenen o bahara,
Ne diken kalır artık, ne de kanlı bir sınır,
Merhem olur zamanla, açılan derin yara.