Umutsuzluk.. Şiiri - Muhsin Yener

Umutsuzluk…
alnıma yazılmış eski bir yazı gibi duruyor şimdi.
Ne silinebiliyor
ne de okunmadan geçiliyor yanından.

Umutsuzluk kaderim belki,
belki de geceleri içimde büyüyen
sessiz bir yalnızlık.

Bir zamanlar
adımı sevdayla yan yana yazardım.
Şimdi ismimin yanında
yalnızca hüzün duruyor.

Sen gittin…
ve ardından
bütün umutlar göç etti içimden.

Oysa bizim de hayallerimiz vardı.
Hatırlıyor musun?

Yeşil panjurlu bir ev mesela…
Akşamları ışığı sokağa düşen.
Bahçesinde çocuk sesleri yükselen,
duvarlarında kahkahalar asılı duran
küçük bir dünya kuracaktık kendimize.

Sen çiçek sulayacaktın sabahları,
ben çayın altını yakacaktım.
Birbirimize bakıp
“iyi ki” diyecektik belki.

Ama olmadı.

Bir yerden sonra
hayallerimiz yoruldu.
Umutlarımız sustu.

Şimdi düşünüyorum da…
Sen beni hiç sevdin mi gerçekten?
Bir kez olsun
giderken ardında bırakacağını düşündün mü
bu kırık adamı?

Başka diyarlara yürürken
beni umutsuz bıraktın.
Bir başıma…
yarım kalmış bir şarkı gibi.

Yine de sana beddua edemem.
Çünkü insan
en çok sevdiğine kıyamıyor.

Son bir dileğim var yalnızca:

Allah yolunu açık etsin.
Mutluluk seninle yürüsün.
Umut senin olsun sevgili…

Umutsuzluk
bende kalsın.