Umut Rüzgar Şiirleri - Şair Umut Rüzgar

Öyle bir Batman ki bu,
Şehirde bir şeyler eksik...
İşçiler çalışmaz, belediye el atmaz,
Öyle bir Batman ki bu, bir şeyler eksik.

Belediyeye sorsan ne eksik var,

Bahçeye girdim, orada sen...
Yeni bir tan kuralım, ben ile sen.
Rayiha saçsın bu bahçemiz;
Boş ver, tek kokum var, o da sen.

Günlerden pazartesi, tiyatro günü.
Ben izleyici,onlar oyuncular.
Onlar oynuyor,
Ben sessizce izliyorum...

İçlerinden bir oyuncu şehvet peşinde,

Diyarbakır Caddesi'nde yürürken sensiz,
Araçlar geçiyor, yayalar geçiyor.
İnsanlar kavga ediyor sebepsiz,
Geçme hemen oradan sualsiz.

Sor bakalım kavganın sebebini;

Bir bahçe gördüm,
Bir bahçeydi ki bu, güller var sanırdım,
Kelebekler, böcekler var sanırdım,
Kapıdan giren anneler ve çocukları var sanırdım.

Apansız dikenli bir gül gördüm,

Bugün son kez baktım o gül yüzüne,
Gönlüm feryat etti kendi kendinde.
Sen gittin, bir veda çöktü göklere,
Ağlamayan bir bulut kalmıştı oda ağladı sayende.

Bilmiyorsun, o yar sana hayırsız,

Bir gün duysam ki dardasın, düşerim peşine; Asfalt, toprak, viraj, yol dinlemem.
Ne sel, ne çığ, ne afet dinlerim;
Düşerim peşine.

Seni bulamazsam ölüm düşer içime. Dağın en uç kısmına,
Yerin en dibine bakar, yine ararım.

Geceyi bölen zihin trafiğini susturamadım bir türlü.
Anladım;
Seninle bizim coğrafyamız apayrı.
Bir kentin bütün ışıkları kapandı üzerime ansızın;
Artık ne söylesem beyhude,
Neye dokunsam beyhude...