Çaresiz kalıp, dertlerle boğuşunca insan…
Allah’tan umut bekler, arar durur bir güman.
Umutlar altında ışıklar gibi parlayan,
Hasta mücadelesinde umut, tabip insan.
*
Kimisi üzülür, kimisi ümitler verir,
Hak’tan yardım bekler, şifa vermeye didinir,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta