Umut celledı Şiiri - Dağlar Özügüç

Bütün yetişkin sevdalar bir zamanlar çocuktu
Umutlar büyük emekle nakış gibi örülürdü
Yazık ki çekilen çoğu acılar çok çabuk unutuldu
Anıların ilk hali sevdanın edebini
Son ayrılık sözleri ise ahlakını gösterir
İnsan en çok, kendi içinde kurduğu hakikatin
Sessizce çöküşüne şahit olduğunda yorulur
Bir “ihtimal” uğruna
Koskoca bir ömrü askıya alır
Umut celladına rastladım bir kere
Ne istediysem gerçekleşmedi
Neyi bıraktıysam geri dönmedi
Zamanın omzuna yaslandım bir ara
Oda bütün hayatın acısını benden çıkardı
Bu günler geçer sandım, ama geçmedi
Vuslat umut celladının insafına kaldı