Sanırsam içimde ölen biri var.
Bir kişi öldü içimde, hüznü yaşantım kadar.
İnanın içimde biri öldü.
Yok mu ölenlerin yaşama tekrar dönüşü?
Bu ölen galiba bir çocuk...
Artık yazlar da eskisinden daha soğuk.
Kim ya da kimler içimdeki çocuğun katili.
Görünenleri öldürmek suç da,
Görünmeyenlerin katli vacip mi?
Aldım kefenli yavrumu koydum tabuta.
Ne tabutu taşıyan yardımcı eller vardı ne de bir Sela.
Nasıl bilirdiniz diye sordu hoca gurur.
Bir benden ses geldi bir de sağanak yağmur...
Eştim toprağı ellerimle
Hemen gömmek istemedim, indim en derine.
En derin duygularla karaladım mezar taşını.
Bir adı vardı aklımda bilmiyordum cinsiyetini, yaşını...
Çocuğun adı umuttu, şimdi o karanlık diyarlarda gömülü.
Cemaatin adı hayallerdi;
Cemaat değil cenazeye gelinmemesi kötü.
Umut varken tüm hayaller onun yanındadır.
Galiba hayal cemaati, umudu babası değil sanır.
Umut çocuğu tüm yaşlı hayallerin babasıdır,
O hiç yaşlanmaz.
Hayaller ölse de umut hep durur.
Hayaller öldüğünde umut yok olmaz
Ama umut öldüğünde hayaller yok olur…
Ocak / 2014
Kayıt Tarihi : 12.06.2026 10:40:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
