Umudu Kafdağı’nın ardına atmışlar;
Ne yolunu bilen var artık, ne de izini.
Ara ki bulasın bu karanlıkta,
Parçalasan da uğruna şu zavallı bedenini.
"Umut fakirin ekmeği" demişler, tamam...
Anladık, yaşayamaz insanoğlu ekmeksiz.
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta