Gelmeyişin can çekişirken tarifsiz acılar içinde,
Gelmediğin her gün bir umut daha doğar içimde,
Tan yeri sana engel olmaya bulutlarla dolacak,
Tüm kem gözlere inat güneş yine doğacak.
Karanlıklar gelişinle yavaş yavaş solacak,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta