umutsuzluğun kaygan zemininde
kendiliğinden dökülür,
varoluş uğruna,
duyguların yol bulma çabası.
oysa kimseyi görmemişti
hüznü ve coşkusu kendinde saklı
o buğulu gözler.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




ŞİİRİNİZİN BAŞLIĞININ ACI BİR HATIRASI VARDIR BENDE BAŞLIĞYLA OKUDUM İYİKİDE OKUMUŞUM ÇOK GÜZELDİ TEBRİKLER SAYGILAR
umuda yolculuklar hiç bitmesin yüreğinizde. guzel dizeler.
saygılarımla...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta