Ümmetin Aynası Şiiri - Yücel Özkü

ÜMMETİN AYNASI
Dünya bir mâtemhâne şimdi,
Fecr sökmez, ufukta kan rengi şafak.
Gözyaşı sağanak değil tufan,
Arş’a yükselen bir ah var durmaksızın.

Çocuklar gonca iken koparıldı,
Henüz bahar görmeden hazan düştü yüzlerine.
Analar Meryem sabrında değil artık,
Yakup misâli gömlek değil, kanlı kefen koklar.

Âdeta bir Haçlı seferi…
Lâkin atlılar uzaktan değil;
Fitne, Şeytan’ın çerağı olmuş
İçimizde yanar.

Müslüman bölük bölük
Saflar kırık, sancağımız yarım.
Bir zaman Bedir ruhu taşıyan eller,
Şimdi birbirine kalkar olmuş.

Nasıl aldırmayayım gönül?
Bu Kerbelâ her gün yeniden yazılırken,
Fırat yine susuz akarken
Ve Hüseyin’in çığlığı çağları yararken
Susmak, Yezid’e yoldaş olmak değil midir?

Dünya kan ağlıyor,
Gök kubbe şahit.
Bir katre gözyaşı değil bu
Ümmetin alnına düşen kara yazı.

Yücel ÖZKÜ
02 Şubat 2026/05:40