Umut doluydu bir zamanlar içim,
kendi neslimden olanı
kendim gibi dönüştürebilirim sanmıştım.
Bencilceydi belki bu fikir,
ama bağlayan tek sahici hedefti beni hayata.
Şimdi bakıyorum ardıma:
çabaladığım her gün,
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta