Ümitsiz Şiiri - Muhammed Yağmur

Neden bütün yollar geceye çıkıyor şimdi?
Neden her pencere biraz daha eksik dünyaya?
Kaybedecek ne kaldı elimizde
birkaç kırık anıdan başka?
Ve hangi sabah
yeniden başlayabilir içimizde?
Bir mevsim çöküyor ruhuma ağır ağır
Ağaçlar sessizce bırakıyor yapraklarını
Gökyüzü uzun süredir gri
Sanki dünya
yorgun bir şarkıyı tekrar edip duruyor
Hani o birlikte güldüğümüz günler?
Saatlerce konuşup sustuğumuz geceler?
Şimdi aynı sokaklardan geçsek bile
ikimizden biri eksik kalıyor sanki
Bir martı dönüp duruyor uzaklarda
Kanadında kırılmış bir rüzgâr taşıyor
Ben hangi aynaya baksam
yüzümde biraz daha yalnızlık büyüyor
Bu oda neden bu kadar dar geliyor bana?
Neden duvarlar sen gidince yaklaşmaya başladı?
Bir insan
birinin yokluğuyla bu kadar değişir mi?
Şimdi geceler uzun
sessizlik keskin
ve içimde adı konmamış bir sızı dolaşıyor
Sanki görünmeyen bir yara
günden güne derinleşiyor
Yine de bazen
çok uzaklardan bir ışık düşüyor içime
Belki diyorum
bir gün bütün bu karanlık biter
Ve insan
yeniden yaşamayı öğrenebilir.