Ukala Şiiri - Samet Sultani Yıldırım

UKALA
Menfaat sofrasında rükuya varan,
Nefsinin ardında kulu ukala.
Diliyle dünyaya hakikat kuran,
Riyayla şaşırır yolu ukala.

​Yaltaklık eylerken yaban eline,
Düştü de fitnenin zehir diline,
Bakmadan ömrünün solan gülüne,
Kendini bir cevher sandı ukala.

​Aslanlık beklerken uyuz tekirden,
Haberin yok imiş doğru fikirden.
Kalbi kararmış da türlü kibirden,
Nurdan bir nişane çaldı ukala.

​Cüce boyu ile devlere çatar,
Cehalet ininde yalanlar satar.
Tükürse mangalı küle mualtar,
Kendi ateşinde yandı ukala.

​Okumuş deseler, ilmi ne fayda?
Yükü ağır amma rotası zayda.
Edepten nasipsiz, imanı kayda,
Hayâ deryasından koptu ukala.

​Samet derki ; elbet hakikat gelir,
O gün kalp konuşur, dil dilsiz kalır.
Gözlerin görmezse, Mevla’m bir bilir,
Zulmetin içinde söndü ukala.

Samet Yıldırım sultani
05.02.2026